Archief 'Het meisje in de Froenstraat' ...

en andere Lossernaren

het meisje in de Froenstraat

 

Hermannus Bernardus Joseph (Herman) Meijerink
Foto van de maand februari 2012

Onder de titel ‘Het meisje in de Froenstraat’ is de Historische Kring Losser in april 2004 begonnen aan een project dat op 1 november 2005 heeft geleid tot de uitgave van een zeer bijzonder (foto)boek.

In de jaren 1979 tot 1995 maakte ons lid de heer Norbert Klein, destijds actief in de - helaas ter ziele gegane - ‘Hifo’ (Historische Fotoclub Losser), een serie van meer dan honderd portretten van bekende en minder bekende Lossernaren.

Het boek, waarvan in 2 drukken, ruim 900 exemplaren beschikbaar waren was binnen een halfjaar uitverkocht. Daarom tonen wij nu elke maand een andere foto uit het boek, met de bijbehorende tekstpagina.
In het archief zijn de namen van de geportretteerden opgenomen.

In februari 2012 was de beurt aan: Hermannus Bernardus Joseph (Herman) Meijerink

Herman Meijerink werd geboren op 20 maart 1929 op de boerderij aan de Strokappenweg 1, als oudste van acht kinderen. De boerderij heeft als huisnaam “De Kap”. In 1832 wordt al een huis en erf De Strokap vermeld, bewoond door Gradus Beverborg, landbouwer. Deze naam is misschien ontstaan doordat een vroegere bewoner in een soort hut woonde met een strodak als kap. De ouders van Herman stierven vroeg: vader in 1940 en moeder in 1945. De kinderen hebben het boerenbedrijf samen voortgezet, met behulp van een knecht, de heer Riksma.

Herman Meijerink kwam terecht in de textielindustrie. Van 1955 tot 1979 werkte hij bij de fabriek van Menko in Enschede. Hij begon zijn loopbaan in de ververij, maar door avondstudie klom hij op tot arbeidsanalist. Hij werd opgeleid bij Bureau Berenschot te Hengelo. In 1974 werd hij raadslid in Losser, eerst voor de K.V.P., later voor het CDA en hij werd fractievoorzitter. In maart 1980 volgde het wethouderschap. Hij werd benoemd als opvolger van de tussentijds aftredende M.H. v.d. Woning. In zijn portefeuille kreeg Herman Meijerink  o.m. Sociale Zaken en Woningtoewijzing. Na tien jaar deze functie te hebben vervuld ging hij in 1990 met pensioen. Hij werd “sociaal bewogen, recht door zee, altijd aanspreekbaar en eenvoudig” genoemd. Zijn standaarduitspraak was: “Ik doe mijn best maar ik beloof niets”. Hij had een hekel aan lange vergaderingen. Naar zijn mening “werd er dan alleen maar van alles gevraagd en werd het er toch niet anders van”. Het ouderenbeleid stond bij hem hoog op de agenda. Bij het aanbieden van de Nota Ouderenbeleid in 1989 wordt gesteld dat de eerste resultaten al zichtbaar zijn en dat Losser verder is dan omringende plaatsen. De eerste prioriteit, de huisvesting en de mobiliteit, zie je terug bij de planning van de bejaardenwoningen bij het voormalige klooster Maria Bijstand.

Herman Meijerink blijft maatschappelijk actief als voorzitter van de Stichting Welzijn Ouderen Losser. Hij was de oprichter van het Gildeproject met de gildewerkplaats aan de Vlasakker. Tien jaar lang was hij daar als vrijwilliger bij betrokken.

Hij heeft ook het initiatief genomen en zich ingezet voor de totstandkoming van het monument ter nagedachtenis aan de in de Tweede Wereldoorlog omgekomen Losserse Joden. Deze bronzen beeldengroep van de Oldenzaalse kunstenares Antoinette de Ruiter, stelt de Joodse familie Zilversmit voor, die klaarstaat voor vertrek naar het concentratiekamp Sobibor. De familie woonde al jaren in Losser en zij hadden een slagerij op de hoek van de Brinkstraat / Schuurkerkstraat, nu speelgoedzaak Intertoys. Begin jaren twintig bouwden zij aan de overkant van de straat een nieuwe slagerij, waar zij tot hun deportatie gewoond hebben. Geen van hen heeft de verschrikkingen van het kamp overleefd. Op 28 april 1992 werd dit monument bij het gemeentehuis onthuld en het maakt sindsdien onderdeel uit van de Stille Tocht ter herdenking van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog op de avond van 4 mei.

Herman Meijerink adopteerde ook het Mariakapelletje aan de Rondweg, de voormalige Broekhoekweg. Dit kapelletje behoorde tot het vroegere erve Boerrigter, dat moest plaats maken voor het uitbreidingsplan Imenhof. Nadat de gemeente een nieuw hekwerk had gemaakt heeft Herman, samen met zijn vrouw Marie Oude Aarninkhof de verzorging van het kapelletje op zich genomen. Het Mariabeeld, dat enkele jaren in de H. Maria Geboortekerk had gestaan werd herplaats en het vormt zo een fraai onderdeel van de serie devotiekapellen die in het buitengebied te vinden zijn.

Herman Meijerink hield van lezen en tuinieren. Ook had hij veel interesse in geschiedenis, speciaal de kerkgeschiedenis. Samen met zijn echtgenote maakte hij reizen naar verschillende landen. De reis naar Israël maakte de meeste indruk vanwege de Bijbelse achtergrond.

Op het erf aan de Strokappenweg waar het allemaal begon woont nog altijd een Meijerink en wel Bernhard, een broer van Herman.

Herman Meijerink is overleden op 25 maart 2007.