Archief 'Het meisje in de Froenstraat' ...

en andere Lossernaren

het meisje in de Froenstraat

 

De hond van Lemmink
Foto van de maand juli 2015

Onder de titel ‘Het meisje in de Froenstraat’ is de Historische Kring Losser in april 2004 begonnen aan een project dat op 1 november 2005 heeft geleid tot de uitgave van een zeer bijzonder (foto)boek.

In de jaren 1979 tot 1995 maakte ons lid de heer Norbert Klein, destijds actief in de - helaas ter ziele gegane - ‘Hifo’ (Historische Fotoclub Losser), een serie van meer dan honderd portretten van bekende en minder bekende Lossernaren.

Het boek, waarvan in 2 drukken, ruim 900 ecemplaren beschikbaar waren was binnen een halfjaar uitverkocht. Daarom tonen wij nu elke maand een andere foto uit het boek, met de bijbehorende tekstpagina.
In het archief zijn de namen van de geportretteerden opgenomen.

In juli 2015 was de beurt aan: De hond van Lemmink

“Het meisje in de Froenstraat”, de kleine Monique Wilke op de omslagfoto van dit boek, werd gefotografeerd voor de smederij van Lemmink. Deze smederij stond achter het huidige café

“ ’t Raedthuijs”, indertijd Hotel Lemmink. Eerst kwam er een binnenplaats en daarachter lag de smederij. Op deze foto is de hond van de familie Lemmink vereeuwigd voor de achterkant van de smederij, die dus grensde aan de binnenplaats.

De smederij is op de omslagfoto gefotografeerd vanaf de Froenstraat, vroeger Achterstraat geheten. Men zegt dat deze straat zo werd genoemd, omdat je tegen de achterkant aankeek van de huizen, die aan de Voorstraat stonden, nu de St. Maartenstraat.

De Froenstraat, een straatnaam die daar verdween, was genoemd naar dominee Theodorus Froen, afkomstig uit het Duitse Steinfurt, die van 1638 tot 1679 de predikantsplaats in Losser bezette. Ook zijn zoon Henricus, was hier predikant. In 1676 werd hij naast zijn vader benoemd als adjunct en na diens overlijden in 1679 vervulde hij de predikantsplaats tot zijn eigen dood in 1696.Van Henricus wordt vermoed, dat in zijn opdracht het zogenoemde Froenshuis is gebouwd, de woning gelegen tussen het Aleida Leurinkhuis en het Teylerhuis, waar tegenwoordig een makelaarskantoor is gevestigd. De naam Froen komt ook voor op de brandklok in de Martinustoren, die oorspronkelijk in 1666 is gegoten.

De straatnaam werd gewijzigd, omdat de toenmalige Straatnaamcommissie van mening was, dat de naam van Bernhard Leurink, die door zijn kapitale schenking in 1916 de bouw van het zieken- en bejaardenhuis had mogelijk gemaakt, aan die straat gegeven zou moeten worden. De naam Froen verdween uit het straatbeeld en werd pas enkele jaren geleden weer vernoemd in de rotonde aan de Enschedesestraat.

Smid Lemmink werd “’n Geerligs” genoemd en de familie had behalve een smederij, ook een winkel, slijterij, hotel en een woonhuis. Omstreeks 1820 waren de percelen al in hun bezit. Meester Lemmink, die van 1930 tot 1955 hoofd was van de Aloysiusschool, stamde ook uit deze familie.

Hotel Lemmink werd in de loop der jaren meerdere malen verbouwd. De laatste ingrijpende verbouwing vond plaats in 1922, toen het pand geheel gemoderniseerd werd. De voorgevel met het torentje, kreeg toen een rechthoekig aanzien. Op de plaats van het huidige terras was een serre aangebouwd. Het hotel, dat slechts vier kamers telde, stond meer bekend als café en werd druk bezocht door met name de boeren. Samen met Hotel Smit aan de Brinkstraat behoorde Lemmink tot de gerenommeerde horecagelegenheden in Losser.

Tonnie Lemmink was de laatste smid en samen met zijn zus Marietje ook de laatste eigenaar van het hotel. In zijn werkplaats werden de frames voor de Böggels gemaakt, die in 1953 voor het eerst in de Losserse straten te bewonderen waren, tijdens de Nationale Landdag van de Nederlandse Bond van Oud-strijders.

Tonnie Lemmink overleed in 1987, maar hij was al veel eerder gestopt met het smidswerk.

Een verdwenen smederij, in een straat waarvan de naam is veranderd. En de hond zal er ook niet meer zijn, want honden hebben niet zo’n lang leven.

Maar “Het meisje in de Froenstraat”, dat aan dit boek de titel heeft gegeven, is er gelukkig nog wel. Monique Wilke, heet nu Monique Speerstra-Wilke. Zij is inmiddels zelf de trotse moeder van een klein meisje. Dat speelt straks in een andere straat. De smederij van Lemmink zal ze alleen kennen uit de verhalen, die haar moeder bij deze twee foto’s vertelt.